Wybuch gazu odebrał moim wnukom Mamę i dom. Proszę, pomóżcie nam odbudować chociaż dom

Nazywam się Elżbieta Mazek, mam 59 lat. Razem z moim mężem Grzegorzem, który ma 60 lat, przez całe życie ciężko i uczciwie pracowaliśmy; wychowywaliśmy dzieci i budowaliśmy nasz dom. Nigdy nie przypuszczaliśmy, że u progu emerytury będziemy musieli prosić innych ludzi o pomoc.

Dziś jednak proszę. Przede wszystkim dla moich wnuków, w wieku 6 i 8 lat, a także dla mojego syna, którego bardzo dotknęła śmierć ukochanej żony.

Rano 26 sierpnia 2026 roku, w naszym rodzinnym domu przy ul. 3 Maja w Gocławiu na Mazowszu, doszło do potężnego wybuchu gazu ulatniającego się z butli.

W jednej chwili nasze życie przestało być takie jak wcześniej. Eksplozja poważnie zniszczyła dom, a to, co z niego pozostało, musi zostać wyburzone. Razem z mężem straciliśmy dorobek wielu lat ciężkiej pracy.

Co najgorsze, największej straty, jaka spotkała naszą rodzinę, nie da się już naprawić.

Moja 36-letnia synowa została ciężko poparzona i z licznymi obrażeniami przetransportowana śmigłowcem Lotniczego Pogotowia Ratunkowego do szpitala w Warszawie. Lekarze walczyli o jej życie. 4 września zmarła.

Dzieci były w domu w chwili wybuchu. Na szczęście fizycznie nic im się nie stało, jednak w ciągu kilku chwil straciły dwa najważniejsze filary swojego małego świata: Mamę i dom.

Moje wnuki są jeszcze takie małe, a muszą nauczyć się żyć bez Mamy. Nie mają nawet swojego pokoju, łóżka, zabawek ani miejsca, do którego mogłyby wrócić i poczuć, że znowu są u siebie. Nie mają domu, który kojarzy im się z Mamą.

Zaczął się rok szkolny, do którego przygadywały się z Mamą, ale na rozpoczęcie poszły bez Niej. Po szkole nie wracają do swojego domu, nie odrabiają lekcji przy swoich biurkach. A za kilka miesięcy Święta Bożego Narodzenia…

Nie mamy domu, do którego możemy wrócić z naszym smutkiem i przeżyć żałobę.

Razem z Grzegorzem jesteśmy u progu emerytury. Zamiast spokojnie myśleć o kolejnych latach życia, musimy zaczynać od początku. Jednak najbardziej martwimy się nie o siebie.

Martwimy się o naszego syna, który został sam z dwojgiem małych dzieci. Martwimy się o wnuki, które będą dorastały bez Mamy.

Musimy mieć teraz siłę za nich wszystkich, a jest to bardzo trudne, bo przeżywamy tragedię i stratę dorobku całego życia. Sami nie poradzimy sobie.

Dlatego zwracam się do Państwa jako mama, teściowa, a przede wszystkim babcia.

Proszę, o modlitwę i finansową pomoc w odbudowie naszego rodzinnego domu.